Ooit een koe auto zien rijden? Ik ook niet. Maar gezien het blauwe bordje met de witte letter L, dat droge koeien op ons computerscherm krijgen, zou je het haast verwachten. En inderdaad: ze zijn op les. Melkles wel te verstaan. Een 'nieuwe' koe kan zo voor het afkalven vast wennen doordat de arm, onder het brokjes eten, steeds een beetje meer beweegt.  

Het zijn het soort instellingen en opties waar we aan toekomen nu we de eerste 'melkrobot voor dummies'-fase voorbij zijn. Opnieuw horen daar soms grappige taferelen bij. Al een paar keer stoof ik op de robot af: 'potdikke, hij laat die koe ongemolken weer gaan!'. Om vervolgens met een rood hoofd af te druipen; 'Oh ja, cursus.'

Vandaag zijn we op de kop af 1 maand robotmelkers! Hoog tijd voor een nieuw blog want, zoals Herman opmerkte, straks denken mensen nog dat het zo slecht gaat dat je niet meer durft te schrijven. Gelukkig is niets minder waar; het systeem bevalt uitstekend.

Eén structurele haalkoe hebben we nog. Een beestje dat haar speen beschadigd heeft en daarom het melken nogal haat. Ze drentelt zo'n beetje rond de box, maar gaat er nooit zelf in. Zodra ze de arm onder zich voelt, flipt ze en na twee minuten moeten die tepelbekers er toch echt af, dus heeft ze een beugel nodig. Samen met een koe die een doedelzak als uier heeft en vaak niet aangesloten wordt, staat ze helaas op de nominatie om als eerste en enige weg te gaan.

Vorige week hebben we tien gusten uitgezwaaid. Niet omdat het zo slecht ging, maar juist omdat het té goed gaat. In november verleasten we quotum omdat we er ver onder bleven en dachten dat de overschakeling naar de robot ons melk en wellicht zelfs koeien zou kosten. Maar geen koe heeft het veld te hoeven ruimen en we zijn in productie, na een dipje van een week, gemiddeld 4 liter per dier gestegen (met dezelfde gehaltes)! Natuurlijk worden ze vaker gemolken (gemiddeld 2,9 keer per dag intussen), maar we wijten de extra melk vooral aan hogere voeropname doordat ze niet meer twee maal daags uren in de wachtruimte staan.

De krachtvoerbox draagt daaraan bij, want ook die is sinds vorige week in werking. Het duurde een paar dagen voordat ze het doorhadden, maar toen er eenmaal eentje haar brokjes ontdekte, stond de teller binnen een uur op 6.

Een paar wekelijkse storinkjes blijven: slangetjes die losraken, afstellingen die niet helemaal meer kloppen doordat alles wat soepeler wordt, een paar koeien die niet goed worden aangesloten en... de tank. Jawel, nog steeds staan we iedere drie dagen, als de RMO is geweest, 's nachts weer naast een piepende melkopslag. Bevroren leidingen zijn ons geen tweede keer overkomen, maar de robot bleek gewoon verder te melken onder het reinigen, waardoor de tank het spoelwater niet kwijt kon. Geen wonder, er bleef maar vocht komen...  Gelukkig is dat (na wat onverkwikkelijk vingerwijzen tussen de robot- en tankleverancier) opgelost en is het kiemcijfer 5 gebleven. Maar nu slaat hij na het reinigen nog onvoldoende aan het koelen, en kunnen we daar onze wekker zowat op zetten: om half drie 's nachts (Kreun, steun...!) gaat de telefoon. Nog heel even de tandjes op elkaar, want maandag komt de monteur en moet het gedonder afgelopen zijn.

Hoewel we intussen goed overweg kunnen met de robot (we hebben trouwens nog steeds geen naam!), valt het vinden van een nieuw ritme nog niet helemaal mee. Sinds een dag of tien komen we weer prima aan het 'gewone' werk toe en begint de tijdsbesparing duidelijk te worden, maar het blijft gek dat je dagindeling volledig vrij is. Mij zie je om vijf uur nog wel eens verschikt de keuken in vliegen, met de gedachte dat ik allang had moeten koken. Herman kan tegenwoordig uitslapen tot 7 uur en zich vaak om 7 uur 's avonds achter de krant of de tv nestelen. Maar het heerlijk gewoontegetrouwe middagdutje? Dat mag nog wel even blijven (zeker als de RMO is geweest...)!