De Partij voor de Dieren lijkt hard op weg naar een knallende explosie nu de beide Tweede Kamerleden Marianne Thieme en Esther Ouwehand niet meer door één deur kunnen. Niet zo gek als je als partijvoorzitter, fractievoorzitter en lid van de voordrachtscommissie (Thieme) een zittend Kamerlid (Ouwehand) niet op de nieuwe kandidatenlijst zet. Een Kamerlid dat volgens een flink deel van de achterban ook meer heeft bereikt dan Marianne Thieme. Die vooral ‘ scoorde’ met de motie van treurnis over de even veelbesproken als onbelangrijke glossy ‘Gerda’ en haar verwijt ‘dood door schuld’ richting kabinet over de aanpak van de Q-koorts.

Haantjesgedrag dus van een dominante Thieme, waarbij maar de vraag is of de hele achterban dat pikt. Meestal eindigt zoiets in een daverende ruzie en spat een partij uiteen. De ondergang van de LPF is daar het perfecte voorbeeld van. In boerengezinnen zal geen traantje worden gelaten om de PvdD die als belangrijkste doel heeft om de intensieve veehouderij uit Nederland weg te krijgen. Toch moet niet de fout worden gemaakt om te denken dat een einde van de PvdD betekent dat deze ideeën vanzelf verdwijnen. Die vaak emotionele standpunten over dieren, meestal met meer goede bedoelingen dan kennis geuit, blijven zeker bestaan, maar worden alleen wat minder zichtbaar.

Het is verstandig als de landbouw en zeker de intensieve sectoren zich dat blijven realiseren als er toekomstplannen worden gemaakt. Het is wel een kleine bezuiniging. LNV moest in 2007 twee extra ambtenaren aannemen om de vele vragen van de PvdD-Kamerleden te kunnen beantwoorden. Per vraag kost dat zo’n 2.000 euro. Toen minister Gerda Verburg destijds dat bedrag noemde, reageerde Thieme onbedoeld humoristisch met een nieuwe Kamervraag: Waarom is een Kamervraag zo duur? Boeren kennen het antwoord: alles is duur en wordt duurder, behalve onze producten. Dat is ook meteen de kern van het probleem.

Reageren? redactie@agrio.nl