Column: Waarom ik stop als voorzitter van Agractie

Het is geen besluit dat ik van de ene op de andere dag nam. 'Agractie' was een manier van leven. Vijf jaar lang stond mijn agenda in het teken van visie, acties, gesprekken, analyses, strategie, maar ook: het verdedigen van een sector die dat eigenlijk niet zou hoeven. Ik heb het met overtuiging gedaan, omdat ik geloof in de kracht, de waarde en de trots van onze boeren. Maar ik ben ook moeder, partner, en we runnen ons eigen bedrijf. Mijn gezin heeft áltijd op één gestaan. Maar het was wel altijd een grote 'dubbelrol' die alleen kon worden gevuld met restjes tijd en heel goed plannen.

Trots

Toch overheerst vooral trots. Trots dat Agractie een gemotiveerd team heeft met de neuzen dezelfde kant op. Trots dat we niet alleen lawaai maken, maar ook inhoud brengen. Dat we dossiers uitpluizen, cijfers op tafel leggen, en steeds opnieuw laten zien dat de sector meer verdient dan karikaturen en snelle politieke frames. Voorop staat altijd: kunnen we nog steeds uitleggen waar we voor staan? Strookt het nog met wat er leeft en wat we ervaren op onze erven? Zitten we nog op de goede weg? En ja, ik hoop dat mijn opvolger die inhoud verder kan brengen, scherper, breder en met dezelfde vasthoudendheid.

Maar eerlijk is eerlijk: er zit ook frustratie onder. Het politieke klimaat is stroperig, soms ronduit cynisch. Te vaak worden verkeerde keuzes gemaakt, niet omdat de feiten ontbreken, maar omdat inhoud simpelweg niet op één staat in Den Haag én provincies. Te vaak zie je dat andere belangenbehartigers goede inhoud dwarsbomen omdat ze liever meebewegen met de politieke wind dan hem trotseren. Je kunt duwen, trekken, roepen en uitleggen, maar het komt niet vooruit. En eigenlijk altijd zie je de lange arm van de natuur- en milieubeweging. Het lijken net sprinkhanen: ze springen óveral op. Kom je tot andere conclusies of maak je inbreuk op het narratief? Dan word je gecanceld en genegeerd.

Juiste verhaal

Daarbij komt dat door de constante druk die op de agrarische sector ligt je altijd het gevoel hebt je te moeten verdedigen. Altijd dingen rechtzetten die nooit krom hadden mogen worden gemaakt. Terwijl we juist trots zijn op het werk dat we doen, op het voedsel dat we produceren, op de landschappen die we onderhouden. Boeren dragen dit land, maar worden behandeld alsof ze een probleem zijn dat opgelost moet worden. Ik ben van nature positief ingesteld. Ik geloof in oplossingen, in samenwerking, in bruggen bouwen. Maar wel met het juiste verhaal. Dat was vanaf het begin mijn doel.

En nu wil ik weer boeren. Gewoon boeren. Weg uit de rol waarin je het voor iedereen goed moet doen, terwijl je weet dat dat onmogelijk is. Weg uit de arena waarin elk woord gewogen wordt, elke nuance verdwijnt en alles wordt uitvergroot. Terug naar dat wat me energie geeft, en dat wat me positief houdt.

Stoppen als voorzitter voelt als het sluiten van een hoofdstuk dat intens en waardevol was. Ik wil de achterban heel hartelijk bedanken voor de grote steun die we hebben ervaren! Agractie staat, groeit en gaat door. Dat blijft helaas nog steeds heel hard nodig.

Alien van Zijtveld